دیروز روزی بود که از پرستویی تجلیل می کردند که کوچ کرده بود به سوی راهی که در پیش داشت و
بهاری که در دوردست ها در انتظارش بود....

من روز سفرش هیچ چیز به ذهنم نمی رسید تا بهش بگم ...حتی باور نمی کردم به این زودی کوچ کنه ... همیشه پاییز رو دوست داشتم اما دیگه دوستش ندارم... آخه یکی گفت: "پرستوها همیشه توی پاییز کوچ می کنند!!! "

 و امروز دلم می خواست بود تا بهش می گفتم که چقدر بهش احتیاج دارم و باید پرواز رو از اون یاد می گرفتم...بهش می گفتم که من کوچ کردن مثل تو رو بلد نیستم و می ترسم از روزی که توشه سفرم خالی باشه برای چنین کوچی طولانی ......

گرچه زیاد نمی شناختمش ولی اون بهم یادآوری کرد که بالاخره روزی پرستو ها کوچ میکنند و ممکنه مثل خودش منو این همه غافلگیر کنند و من باز هم اون چیزهایی رو که باید ازشون یاد نگرفته باشم ....

حالا میخوام به تموم پرستوهایی که کوچ نکردند و انشالله که سالیان سال در کنارم میمونند بگم که تک تکتون رو دوست دارم و میخوام کمکم کنید تا پرواز رو پرواز همیشگی در اوج آسمون رو یاد بگیرم.....

یادش گرامی و روحش شاد...

سلام به همه دوستان خوبم :
امروز هم با یک غزل،یک دو بیتی اومدم ...امیدوارم انتقاد هاتون رو بهم هدیه کنید....
پیشاپیش از همه کسانی که من رو توی این راه کمک میکنند تشکر می کنم.

شعر هم حتی مرا تنها گذاشت

داغ نو بر داغ های ما گذاشت

حجله ها بست و چراغان مجلسی

در حنای سرخ دست ما گذاشت

با غزل با مثنوی با شعر نو

هی مرا در ماتم فردا گذاشت 

دل گرفت از ما و خشتی داد و بعد

بی دل و سرباز در صحرا گذاشت

بیت آخر هم بدون قافیه

عاقبت رفت و مرا تنها گذاشت

* * * * * * * * * * * * * * * * *

هی قلب من و تو را به هم کوک زدند

 این ساز من و تو را چه ناکوک زدند

 از  این  همه  بخیه، عاقبت  ناچارآ

 بر سر در دل، پرچمی از سوک زدند